Niedziela wieczór .. jakoś pierwsze co mi przychodzi na myśl to to, że jutro niestety poniedziałek- niestety nawet jeżeli będziemy myśleć o nim jak o wtorku nic to nie zmieni.
I wiem, że znajdą się tacy co z ciężkim sercem śpiewają "tell me why I don't like mondays?" i ja z przykrością muszę stwierdzić, że nie wiem cóż można na to poradzić .. chyba nie ma lekarstwa na poniedziałki (do tej pory nie słyszałam, żeby jacyś naukowcy coś wymyślili) i ważniejszym pytaniem było by nie cytowane "dlaczego nie lubię poniedziałku" ponieważ "nielubienieponiedziałków" należy uznać za aksjomat! Lepiej zapytać - co można zrobić by poniedziałek polubić!!! Może ktoś by się tym zajął?
Mi osobiście przychodzą dwa sposoby do głowy - 1'szy z wykorzystaniem autosugestii, 2'gi z wykorzystaniem brzytwy!
I tak - w przypadku autosugestii należy sobie wmówić, że się "kocha poniedziałki", że to cudowny początek nowego tygodnia - skoro nie można czegoś zmienić to należy to pokochać takim jakie jest :) Jest to pewien sposób! Znam osobę, która zastosowała tę metodę do obowiązków domowych - i nie uwierzycie być może - działa znakomicie!! Miałam okazje usłyszeć, jak walczy o zmywanie naczyń :)
Natomiast druga metoda - znacznie trudniejsza - bo związana z ostrym narzędziem! Tak jak tonący się brzytwy chwyta - tak my chwyćmy się czegoś pozytywnego w nadchodzącym poniedziałku! Znajdźmy powód, dla którego ten dzień lepszy jest od innych i się tego kurczowo trzymajmy! Nie wiem czy działa - muszę sprawdzić .. jak dożyje to Wam oczywiście powiem :P
Eh ... a wcale nie chciałam pisać o jakichś tam "cudownych poniedziałkach"... Pomysł był inny ... chciałam napisać o "krwawej potyczce", "bezalkoholowym długim pifnym piątkowym wieczorze" co się wieki planował, "niepokojąco" rozwinął i bardzo sympatycznie aczkolwiek ziiimno skończył, i o "sabrinach, gilach, puckach" i o KlonowychRóżach i o Na-Leśnikowym Warchlaczku, o suuuper jaszczurkowych toastach , i o sile grawitacji co wcale nie jest wprost proporcjonalna, i o twórczym końcu lata, który tak cudownie - aczkolwiek nieoczekiwanie przyszedł ... Jednym słowem o moim weekendzie - jakże innym niż planowany! Eh, tak już jest w życiu, że nie wszystko wychodzi tak jak się planuje, jest inne niż człowiek by chciał! A propos "chciał" Siostrzyczko koffana - jak widzisz - weny nie brak :P i mam nadzieje, że tak pozostanie :P Myślę, że większym problemem będzie cierpliwość do czytania - ale idą "z nadzieją" długie jesienne wieczory!
I wiem, że znajdą się tacy co z ciężkim sercem śpiewają "tell me why I don't like mondays?" i ja z przykrością muszę stwierdzić, że nie wiem cóż można na to poradzić .. chyba nie ma lekarstwa na poniedziałki (do tej pory nie słyszałam, żeby jacyś naukowcy coś wymyślili) i ważniejszym pytaniem było by nie cytowane "dlaczego nie lubię poniedziałku" ponieważ "nielubienieponiedziałków" należy uznać za aksjomat! Lepiej zapytać - co można zrobić by poniedziałek polubić!!! Może ktoś by się tym zajął?
Mi osobiście przychodzą dwa sposoby do głowy - 1'szy z wykorzystaniem autosugestii, 2'gi z wykorzystaniem brzytwy!
I tak - w przypadku autosugestii należy sobie wmówić, że się "kocha poniedziałki", że to cudowny początek nowego tygodnia - skoro nie można czegoś zmienić to należy to pokochać takim jakie jest :)
Natomiast druga metoda - znacznie trudniejsza - bo związana z ostrym narzędziem! Tak jak tonący się brzytwy chwyta - tak my chwyćmy się czegoś pozytywnego w nadchodzącym poniedziałku! Znajdźmy powód, dla którego ten dzień lepszy jest od innych i się tego kurczowo trzymajmy! Nie wiem czy działa - muszę sprawdzić .. jak dożyje to Wam oczywiście powiem :P
Eh ... a wcale nie chciałam pisać o jakichś tam "cudownych poniedziałkach"... Pomysł był inny ... chciałam napisać o "krwawej potyczce", "bezalkoholowym długim pifnym piątkowym wieczorze" co się wieki planował, "niepokojąco" rozwinął i bardzo sympatycznie aczkolwiek ziiimno skończył
natchniona myślą przewodnią mentorki (nie mojej ale zawsze!) wyruszyłam na poszukiwanie drugiej strony (i wcale nie lustra!! bom nie Alicja!!) Drugiej strony a raczej drugiego dna! doszłam(sic!) więc do wniosku ...że skarpetki ... czują się zbyt wolne... rozpiera je wręcz rozdziera energia (rzekłabym jak ADHD od wewnątrz) więc jedyną radą na niezagubienie się w wirze pędzącego świata jest delikatna sugestia...silniejszego związania się ze społeczeństwem skarpetkowym ... taka sugestia integracji .. bardzo ścisłej .. bo jeżeli odnajdziesz się w silnie zintegrowanym społeczeństwie to Cię dziury (czytaj pokusy) tego pędzącego jak "bęben pralki świata" nie wciągną ... ok .. to by było na tyle .. mam nadzieje, że mentorka zrozumiała przesłanie??